«Αρκετά πια με την Αντέλα» @ Vault
Αρκετά πια...
Καταπιεσμένα συναισθήματα, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ενοχές και τύψεις είναι τα βασικά συστατικά του θεατρικού έργου του Δημήτρη Καρατζιά σε σκηνοθεσία της Λίλλυς Μελεμέ, «Αρκετά πια με την Αντέλα», που διαδραματίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο θέατρο Vault.
Σε ένα μαυροντυμένο σκηνικό εμφανίζεται η Μαρτύριο, μια γυναίκα που το μόνο συναίσθημα που δύναται να νιώσει είναι ο πόνος, καθώς της ξερίζωσαν (ή επέτρεψε να της ξεριζώσουν) οποιοδήποτε άλλο κάθε φορά που άρχιζε να ανθίζει. Μέσα σε αυτό το σκοτεινό δωμάτιο η Μαρτύριο είναι πια έτοιμη να σπάσει τη σιωπή της τριάντα χρόνια μετά το θάνατο της αδελφής της, Αντέλα. Κι έτσι πράττει.
Φωνάζει σαν παιδί, σα γυναίκα, σαν άνθρωπος, που δεν της έδωσαν την επιλογή (ή που δεν μπόρεσε να δει ότι πάντα υπήρχε η επιλογή) να είναι ελεύθερη και φυλακίστηκε στα «πρέπει» και τα «μη». Φωνάζει γιατί κουβαλάει τον χαμό της αδελφής της και δεν αντέχει πλέον αυτό το αβάσταχτο φορτίο. Ξεσπάει πάνω από το νεκροκρέβατο της μητέρας της, της οποίας ο επερχόμενος θάνατος γίνεται η αφορμή για να ανοίξουν και πάλι οι για τριάντα χρόνια κλειστές πόρτες του σπιτιού τους.
Σε αυτό το ξέσπασμα-εξομολόγηση βρίσκεται παρούσα η Πόνθια. Η νεαρή κοπέλα, προσπαθεί να πλησιάσει την Μαρτύριο και την παροτρύνει να πει όσα την «πνίγουν» παραμένοντας πεισματικά εκεί, παρ’ όλη την επιθετική και κατά διαστήματα βίαιη συμπεριφορά, που δέχεται. Σε μια μικρή της απουσία από το δωμάτιο οι ψευδαισθήσεις στήνουν χορό και η Μαρτύριο βρίσκεται να μιλάει με την επίσης νεκρή αδελφή της, Αγκούστιας.
Οι μονόλογοι και οι διάλογοι του έργου είναι αρκετά έντονοι. Παρ’ αυτά οι τρεις ηθοποιοί (Αθηνά Τσιλύρα – Μαρτύριο, Νίκη Αναστασίου – Πόνθια και Σεβίνα Μαραγκού - Αγκούστιας) ερμηνεύουν αρκετά ικανοποιητικά τους ρόλους τους χωρίς να προβαίνουν σε υπερβολές και μεταφέροντας στο κοινό τους χαρακτήρες και τα συναισθήματα τους, έτσι ώστε να τους νιώσει και να συμπάσχει μαζί τους.
Όσο για το ίδιο το έργο ίσως αρχικά κάποιοι μείνουν στις ακραίες αντιδράσεις της Μαρτύριο. Τελικά όμως σε ωθεί να μπεις στη διαδικασία να ψάξεις την συμπεριφορά της, επιπλέον την ανιδιοτέλεια και την αυτοθυσία της Πόνθια, η οποία εντυπωσιάζει μιας και σπανίζει στις μέρες μας.Όταν πια το τέλος της παράστασης κοντοζυγώνει και η μητέρα της Μαρτύριο πεθαίνει, το πιο πιθανόν είναι να προβληματιστείς με την επιλογή της ηρωϊδας και με την αντίδραση της Πόνθια.
Πως διαχειρίζεται ένας άνθρωπος χρόνια καθοδηγούμενος από τους άλλους την επιλογή να ελευθερωθεί, που πλέον είναι ξεκάθαρη και ανήκει στον ίδιο; Πόσο εύκολο είναι να ξεφύγει κανείς από την συνήθεια της «φυλακής» του μυαλού και της ψυχής;Τι θα έκανες εσύ στη θέση των δύο γυναικών;
«Θέλησες την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου, θέλησες να Σε ακολουθήσει ελεύθερα. Αντί να υπακούει στον παλιό αυστηρό νόμο, ο άνθρωπος έπρεπε με ελεύθερη καρδιά ν’ αποφασίζει από δω και μπρος ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό, έχοντας μοναδικό του οδηγό τη μορφή Σου. Μα είναι δυνατό λοιπόν να μη σκέφτηκες πως τελικά θ’ απαρνηθεί ακόμα και τη μορφή Σου και την αλήθεια Σου, συντριμμένος κάτω απ’ το τρομερό βάρος: την ελευθερία της εκλογής;» (Φ. Ντοστογιέφσκι “Αδελφοί Καραμαζόφ”)
