"The man we love"

''Όπως την άνοιξη που αρχίζουν να λιώνουν οι πάγοι αργόσχολα και νωχελικά, για να αποκαλύψουν τον οργασμό της εποχής, έτσι και ο  Vassilikos, αποσυγκαλύπτει το ταλέντο του''.

Φτάσαμε στο Σταυρό του Νότου και την κεντρική σκηνή που φιλοξενούσε για μια βραδιά τον Vassiliko. Παρέα με μια φίλη, που της αρέσει πάρα πολύ, οφείλω να ομολογήσω πως περισσότερα είχα ακούσει, παρά δει ο ίδιος. Ήταν μια καλή ευκαιρία λοιπόν, για εμένα, να δω αυτό, που βλέπει καιρό τώρα η φίλη, που τον παρακολουθεί.

Δίχως προσδοκίες λοιπόν, θετικές ή αρνητικές, κάτσαμε, η φίλη ενθουσιασμένη και εγώ εξερευνητικά, η αλήθεια είναι. Ο κόσμος ερχόταν και, τελικά, δικαιολόγησε απόλυτα γιατί ο Vassilikos έπαιζε στην κεντρική σκηνή, μιας και γέμισε αρκετά γρήγορα. Όχι ασφυκτικά, μα τόσο που να αισθάνεσαι το διπλανό χαμόγελο και λίγο δικό σου.

Intro με "across the universe", "nature boy" και το κλίμα αρχίζει να ζεσταίνεται. Ο κόσμος με λυμένες απορίες και με σκέψεων ανταρσίες και ενώ το πρόγραμμα που επέλεξε αρχίζει να ξεδιπλώνεται, ξεμουδιάζει ομοιόμορφα. Όπως την άνοιξη που αρχίζουν να λιώνουν οι πάγοι αργόσχολα και νωχελικά, για να αποκαλύψουν τον οργασμό της εποχής, έτσι και ο Vassilikos , αποσυγκαλύπτει το ταλέντο του στο πολύ μελωδικό "ζητάτε να σας πω" και ανακαλύπτω ότι έχει έντονα υποψιασμένο κοινό και, ίσως, ο μόνος που δεν τον είχε ξαναδεί από κοντά να ήμουν εγώ. Ακούω ελαφρώς διαφορετικά πράγματα αλλά αυτό λειτουργεί πάντα υπέρ αυτού που γραφιδοκρατεί ένα άρθρο και επιθυμεί την αντικειμενικότητα των γραμμάτων που χρησιμοποιεί. Πως εξάλλου να αγγίξεις το ουδέτερο, όταν πας σε ενα live που παίζει  κάποιος/οι που συνοδεύουν ζωτικές στιγμές σου? Δεν λέω οτι δεν γίνεται, απλά δεν είναι πολύ εύκολο. Απόδειξη? Πως να μιλήσεις για το/την σύντροφο σου? Ε? Ή για τον κολλητό σου? Υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε ή δεν μας αφορά να δούμε όταν γουστάρουμε πολύ. Και καλά κάνουμε!!!

Το πρόγραμμα σαν ένα καλοφτιαγμένο κουβάρι από τετράκλωνο φίνο νήμα, ξετυλίχτηκε μονομιάς . Δίχως διάλειμμα και αυτό μου άρεσε προσωπικά. Σαν να μέτρησε με έναν περίεργο τρόπο, υπέρ του ανθρώπου που ήταν στη σκηνή. Δεν ξέρω ακόμα ακριβώς γιατί μου άρεσε αλλά συνέβη. Μην ξεχάσω να πω, μια πολύ όμορφη στιγμή. Από τον ενθουσιασμό, ίσως να κάνω λάθος, αλλά ήταν, νομίζω, στο "dancing queen", όπου κατέβηκε με το μικρόφωνο παρέα, μπήκε ανάμεσα στον κόσμο και διασκέδασε μαζί του. ΟΚ! Όλοι κάναμε ένα μικρο ταξίδι στο χρόνο και την εφηβεία και μας κέρασε χαμόγελα και νοσταλγία απλόχερα, δεν λέω. Ίσα-ίσα, που έδειξε τον πιο επικοινωνιακό του εαυτό στο σημείο αυτό. Αν και εμένα προσωπικά με έπιασε από τα σπλάχνα με τον "Κεμάλ" που το είχα ξεχωρίσει σαν διασκευή από την εποχή των Raining Pleasure.

Το πρόγραμμα τελείωσε περί τις 2 παρά. Συμπέρασμα! Στα θετικά του -προσωπικά μιλώντας αυστηρά- η μελωδικότητα της φωνής και ο λυρισμός που αισθάνομαι να κυνηγάει στα τραγούδια που επιλεγεί να πει, η πειθαρχία του σαν καλλιτέχνης, η πολύ καλή επιλογή μουσικών και το κερασάκι που δεν έκανε διάλειμμα. Δεύτερο συμπέρασμα! Θα ξαναπάω με την πρώτη ευκαιρία για να γνωριστούμε καλύτερα. Αυτά για την ώρα και μέχρι να τα ξαναπούμε, προσπάθησε να αγαπάς λίγο πιο παράξενα.

Play list
Across the universe
Nature boy
Famous blue raincoat
If you go away
Ζητάτε να σας πω
I who have nothing
Nostalgia
The man I love
Song of the wolf
The look of love
Windmills
Sealed with a kiss
Dedication
Noble dame
Dream a little dream
All tomorrow\'s parties
Another song
You are my destiny
No milk today
Love me
Capricorn
Fake
Dancing queen
My funny valentine
Ήσυχα βράδια
Henry Lee
Kemal
Whole lotta love

• Νίκος Πορτoκάλογλου & Φίλιππος Πλιάτσικας στο Passport
• Χρήστος Θηβαίος & mr highway band στο KooKoo Live Bar