"Όνειρο εαρινής νυκτός"

Σάββατο 30 Μαρτίου, μας βρίσκει η νύχτα στην σκηνή του Passport για την τελευταία εμφάνιση του Νίκου Πορτοκάλογλου με τον Φίλιππο Πλιάτσικα. Σ' ένα ζεστό και αγαπημένο χώρο, το live ξεκινάει με τις καλύτερες προϋποθέσεις, χωρίς, όμως, να σε προϊδεάζει για τη συνέχεια. Δεν περιμένεις με τίποτα ότι οι ρυθμοί θα ανέβουν τόσο που αυτό το live θα σε κρατάει εκεί, όρθιο να χοροπηδάς σαν σε συναυλία!

Μ' ένα ερωτηματικό, που χρόνια τραγουδάμε, ανοίγουν τη βραδιά... "Τι είναι αυτό που μας ενώνει;" Ποτέ δεν είχα απάντηση σε προσωπικό επίπεδο, αλλά απόψε γνωρίζω. "Είναι η κρυφή τους, η ατέλειωτη δίψα, που τους κρατάει ζωντανούς" στην σκηνή και τους ενώνει σ’ ένα πρόγραμμα, όπου ακούς μία τον Πορτοκάλογλου και μία τον Πλιάτσικα. Κάποιες φορές μαζί στην σκηνή μοιράζονται και ανταλλάσσουν τα τραγούδια τους. Κάποιες άλλες ο ένας απ' τους δύο αποχωρεί και την αφήνει εξ' ολοκλήρου στον άλλον.

«Χωρίς αμορτισέρ», με «ψέματα», με την απαισιοδοξία, που τονίζει ο Πλιάτσικας ότι έχει το τραγούδι «Μόνο για 'κείνη μη μου λες», με ένα «αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα», με ένα «Ίσως» , καταλήγει να λέει «θα φύγω από 'δω για να σωθώ από 'σένα». Μα ο Πορτοκάλογλου πιο αντιδραστικά, απαντάει πως «από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη την πόλη»! Δεν είσαι πια, μακρυά απ’ την στιγμή, που αυτό το συγκρότημα, όπως καταλήγει να ονομάσει αυτή την συνεργασία, αυτή την συνάντηση ο Πλιάτσικας, σε κάνει να «πετάς τα ρούχα σου μακρυά»! «Αγάπης φως της γης ταξίδια», «Κάθε που νοιώθω μοναξιά». «Βάλε μου δύσκολα», «Κλείσε τα μάτια σου», «Να με προσέχεις» και οι ρυθμοί αρχίζουν να χαλαρώνουν. Ρομαντισμός και συναισθήματα κατακλύζουν την αίθουσα με τη διάθεση, παρ’ αυτά και περιέργως, να παραμένει, σταθερά, στα ύψη! Δεν είσαι, πια, μακρυά και από την στιγμή, που το Passport θα μετατραπεί σε συναυλιακό χώρο!

Είμαι εκεί και έχω δει πάνω απ’ το μισό πρόγραμμα όταν σκέφτομαι ότι πρέπει να φύγω, για να πάω και σε μια άλλη τελευταία εμφάνιση. Μα τα πόδια δεν πηγαίνουν προς την έξοδο… Ακούω το «Κλείνω κι έρχομαι»... Μένω! Ακούω το «Δε θα δακρύσω πια για ‘σένα»… Μένω! Και πώς να φύγω όταν όλο το μαγαζί έχει σηκωθεί και χοροπηδάει με τον ρυθμό του εκάστοτε τραγουδιού, που τον συνοδεύει με παλαμάκια; Πώς να φύγω με το χειροκρότημα να ακούγεται περισσότερο σαν εισαγωγή στο τραγούδι που ακολουθεί παρά σαν κλείσιμο σ’ αυτά που ειπώθηκαν. Την σκέψη μου σταματάει το «Μαζί μου έλα πάνω απ’ τα σύννεφα»... Πώς να αρνηθεί κανείς μια τέτοια πρόσκληση;! Μένω μέχρι το τέλος!

Ο Πορτοκάλογλου κι ο Πλιάτσικας χαιρετούν και νομίζεις πως το τέλος πλησιάζει.. Ξαναγυρνάνε για το encore με το «Αχ θάλασσα μου σκοτεινή» και όλο το μαγαζί βρίσκεται πάλι όρθιο! Και παραμένει, γιατί ακολουθεί το «Έπαψες αγάπη να θυμίζεις»! « Κάντε λίγο θόρυβο», φωνάζει ο Πλιάτσικας και μάλλον το λέει περισσότερο για να χαρακτηρίσει ό,τι συμβαίνει στον χώρο του Passport, παρά για να το προκαλέσει. Αποχωρούν απ’ την σκηνή και γίνεται αυτό που περίμενα απ’ την αρχή… Μα πώς να τους χορτάσεις και να μη ζητήσεις «κι άλλο κι άλλο»… Ξανά στην σκηνή με τις «Ανόητες αγάπες» και «Καλοκαιράκι», που δε μοιάζει, όμως, με το τελευταίο τραγούδι της βραδιάς… Και δεν είναι!

Η βραδιά, που έφτιαξαν ο Πορτοκάλογλου, ο Πλιάτσικας και οι εξαιρετικοί μουσικοί τους και μας γέμισε με συναισθήματα, ενέργεια και τρέλα ( και χρειάζεται λίγη τρέλα που και που!), τελείωσε όπως ακριβώς άρχισε. Βάζοντας ένα ερωτηματικό… «Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ;»... Αυτή τη φορά, όμως, δεν μπαίνεις στη διαδικασία να αναρωτηθείς. Ο ενθουσιασμός, που επικρατεί επισκιάζει όλα τ’ άλλα! Ενθουσιασμός, που κρατάει μέχρι και σήμερα και δημιουργεί την έντονη επιθυμία να ξαναδούμε σύντομα αυτό το σχήμα! Ευτυχώς το καλοκαίρι δεν αργεί!

Δείτε φωτογραφίες από την τελευταία εμφάνιση του Πορτοκάλογλου και του Πλιάτσικα στο Passport.

Φωτογραφίες: ΣΤΑΥΡΟΣ ΧΑΤΖΗΣΙΔΕΡΗΣ

• No Flame Candle - Desert Near The End
• VASSILIKOS ...in the spotlight... στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου