Το να γράφεις απαιτεί μια γενική παρατήρηση του κόσμου και της ζωής.

λέει στην Ερωφίλη ο Όθωνας Λαμπρόπουλος

Την Κυριακή 19 Μαΐου, συνάντησα τον Όθωνα Λαμπρόπουλο, στο καφέ Ζάχαρη & Αλάτι στα Εξάρχεια, με αφορμή την εξαιρετική παράσταση που είδα, "H Wonder Woman είναι παραμύθι (reloaded)" στην οποία υπογράφει το σενάριο και την σκηνοθεσία. Στον ήσυχο αυτό χώρο λοιπόν, ήπιαμε καφέ και συζητήσαμε για πολλά!

ΕΡ.: Κατ' αρχήν, θέλω να σε ευχαριστήσω που αποδέχτηκες την πρόσκληση μου για αυτή την συνέντευξη. Θέλω να μου μιλήσεις για σένα και για την δουλειά σου. Εκτός από το "H Wonder Woman είναι παραμύθι (reloaded)", ποια άλλα έργα έχεις γράψει και σκηνοθετήσει;
Ο.Λ.: Έχω δημιουργήσει από το 2008 μια ομάδα, τους C.ulture V.ictims, με κάποιους συμφοιτητές μου από την σχολή. Το 2008 έγραψα ένα έργο που λέγεται "Εβδομάδα δίχως Κυριακή" και αφορά τους τετραπληγικούς ανθρώπους και τα όνειρά τους. Δώσαμε αυτό το έργο σε ένα διαγωνιστικό φεστιβάλ που γινόταν στο θέατρο Αμόρε, το οποίο έχει κλείσει πλέον, μας επέλεξαν και έτσι κάναμε την πρώτη μας παράσταση. Ήταν η πρώτη φορά που ασχολήθηκα σκηνοθετικά με το θέατρο, και πάντα μόνο σκηνοθετικά με ενδιέφερε. Από τότε, έχουμε παρουσιάσει συνολικά έξι παραστάσεις. Το "Άνθρωποι που περπατούν με τα μάτια μισόκλειστα" στο θέατρο του Νέου Κόσμου, το οποίο ανέβηκε ξανά λίγο διαφορετικό στο Βαφείο, επίσης το "H Wonder Woman είναι παραμύθι" στο φεστιβάλ του Επί Κολονώ, γι' αυτό λέγεται Reloaded τώρα. Δεν έχει κρατηθεί σχεδόν τίποτα από τα αρχικά κείμενα. Μιας και είχαμε περισσότερο χρόνο τώρα, κάναμε πολλές αλλαγές και συγγραφικά και υποκριτικά, και ουσιαστικά τώρα είναι διασκευασμένο. Δεν έχει καμία σχέση με το αρχικό. Επίσης παρουσιάσαμε τις "Τέσσερις Πλευρές" στο ίδρυμα Κακογιάννη.

ΕΡ.: Παρατηρώ πως όλα τα έργα σου έχουν ιδιαίτερους τίτλους!
Ο.Λ.: Ναι, δίνω πολλή σημασία σε αυτό.

ΕΡ.: Η συγκεκριμένη παράσταση που παρακολούθησα εγώ, πραγματεύεται με μια κωμική προσέγγιση, τον αγώνα που δίνουν κάποιες γυναίκες ώστε να δείχνουν τέλειες. Τι σε ώθησε να θίξεις αυτό το φαινόμενο;
Ο.Λ.: Γενικά πιστεύω πως οι γυναίκες είναι πάρα πολύ αδικημένες. Παρόλο που φαίνεται πως έχουν κερδίσει έδαφος, είναι πάρα πολύ αδικημένες σήμερα από την άποψη ότι προσπαθούν να αποκτήσουν μια εικόνα η οποία είναι πραγματικά εικόνα...Υπερανθρώπου! Έχουν αποκτήσει κάποιες ψυχώσεις, τις οποίες αν τις δεις λίγο απ\' έξω, είναι αστείες. Και αυτό σου δίνει το έναυσμα να γράψεις μια κωμωδία. Αυτό με ώθησε λοιπόν να γράψω το συγκεκριμένο έργο. Οι ψυχώσεις που έχουν αποκτήσει οι γυναίκες ώστε να κατακτήσουν μια τέλεια εικόνα. Αυτή της τέλειας συζύγου, της τέλειας γραμματέως, κλπ.

ΕΡ.: Πόσο δύσκολο ή εύκολο ήταν να πρωταγωνιστήσεις σε μια παράσταση που σκηνοθετείς κιόλας, και έχεις γράψει και το σενάριο;
Ο.Λ.: Δεν το ξανακάνω αυτό το πράγμα στη ζωή μου! (γέλια) Δηλαδή το να σκηνοθετήσω και να παίξω κιόλας, δεν το ξανακάνω. Το είχα προσπαθήσει και στο παρελθόν άλλη μια φορά αλλά τότε δεν το είχα πετύχει όσο ήθελα. Φέτος έφτασα στο αποτέλεσμα που ήθελα, αλλά πιστεύω πως αν ήταν άλλος ηθοποιός στη θέση μου, το αποτέλεσμα θα ήταν ακόμα καλύτερο. Αισθάνομαι περισσότερο σκηνοθέτης, μετά κειμενογράφος. Μάλιστα φέτος, πήρα την απόφαση πως από δω και πέρα μόνο θα σκηνοθετώ. Είναι αδύνατον να τα κάνεις και τα δυο, δεν γίνεται. Δεν μπορείς να έχεις πλήρη εικόνα στις πρόβες. Και όσες φορές προσπάθησα να έχω πλήρη εικόνα, μετά δεν μπορούσα να παίξω. Πρέπει να έχεις πάντα έναν μόνο ρόλο σε μια παράσταση.

ΕΡ.: Σε δυσκόλεψε η συνεργασία με τόσες γυναίκες; Είδα πως είσαι ο μόνος άντρας που συμμετέχει στην παράσταση.
Ο.Λ.: Με δυσκόλεψε πάρα πολύ! (γέλια) Όσο δεν πάει. Τα κορίτσια ήταν σε όλα πάρα πολύ συνεργάσιμα. Είναι όλες τους πάρα πολύ δυναμικές προσωπικότητες, με άποψη, και όλο αυτό ήταν για μένα άθλος. Παρόλα αυτά, έχει μείνει μια πάρα πολύ γλυκιά επίγευση , σε σημείο που νοσταλγώ τις πρόβες! Και περισσότερο, επειδή μέσα από όλες τις δυσκολίες, δούλεψε τελικά όλο αυτό και έχουμε αυτό το αποτέλεσμα.

ΕΡ.: Θεωρείς πως είχε ρίσκο το να γράψεις και κατόπιν να σκηνοθετήσεις ένα έργο το οποίο αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από μουσική και τραγούδι;
Ο.Λ.: Ήταν μια πρόκληση για μένα. Τα μιούζικαλ δεν τα πολυ-συμπαθώ, αλλά επειδή έχω μεγαλώσει με μουσική του Κραουνάκη και της Νικολακοπούλου, έχω επηρεαστεί από αυτό το ρεύμα, και παρακολουθούσα πολύ τους Σπείρα Σπείρα. Όταν είχα δει το ''Όλα μαύρα κι ένα πιάνο'' είχα μαγευτεί. Ήταν η πρώτη τους παράσταση. Θέλησα λοιπόν να κάνω κάτι που να φέρνει σε αυτό. Να είναι κοντινό, αλλά να μην είναι το ίδιο. Επειδή οι Σπείρα Σπείρα δεν έχουν καθόλου κείμενο, είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό με το πως μπορεί να στηριχτεί μια ολόκληρη παράσταση σε ένα ολοκληρωμένο τραγούδι και όχι απλά σε ένα λιμπρέτο ας πούμε. Θέλησα λοιπόν τα κείμενα να τα εμπλουτίσω με μουσική και τραγούδι, αλλά να υπάρχει και ένα νόημα μέσα σε όλο αυτό. Να είναι ανάλαφρα αλλά να σε κάνουν να σκεφτείς κιόλας.

ΕΡ.: Να υποθέσω, με βάση την πετυχημένη κατά την γνώμη μου κωμωδία που παρακολούθησα, πως αυτό είναι το δυνατό σου σημείο; Αισθάνεσαι πως η κωμωδία σε κερδίζει περισσότερο;
Ο.Λ.: Όχι, δεν είναι. Ή ίσως να είναι και να μην το έχω καταλάβει. Είναι η πρώτη φορά που γράφω κωμωδία. Δεν είμαι άνθρωπος της κωμωδίας. Παρόλο που έχω χιούμορ σαν άνθρωπος και φαίνομαι ευχάριστος, είμαι βαθιά καταθλιπτικός (γέλια). Το να γράφεις απαιτεί μια γενική παρατήρηση του κόσμου και της ζωής. Ούτε ο κόσμος, ούτε η ζωή σε αφήνουν να είσαι αισιόδοξος ή ευχάριστος. Όλα τα θέματα για τα οποία έχω γράψει μέχρι τώρα είναι δυσάρεστα και μαύρα. Παρόλο που πάνω στη σκηνή, δεν παρουσιάζονται τόσο μαύρα. Για παράδειγμα, στο έργο με τους τετραπληγικούς, δεν υπήρχε κάποιος τέτοιος άνθρωπος επάνω στη σκηνή. Οπότε αυτό, παρουσίαζε το θέμα ίσως πιο ανάλαφρα. Ασχολήθηκα περισσότερο με τα όνειρα τους. Με το πως θα ήταν αν περπατούσαν για παράδειγμα, κλπ.

ΕΡ.: Σε τι βαθμό σε επηρέασε η τωρινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση και κατ\' επέκταση η άσχημη ψυχολογία που ενδεχομένως έχει ο κόσμος ώστε να γράψεις ένα έργο που χαρίζει γέλιο και θίγει καθημερινές και οικείες καταστάσεις με ξεκαρδιστικό τρόπο;
Ο.Λ.: Θα σου πω κάτι που ίσως ακουστεί εγωιστικό. Όταν δημιουργώ, δεν επηρεάζομαι ποτέ από τα κοινωνικοπολιτικά. Δεν προσπαθώ να πιάσω τον παλμό της εποχής ώστε να κάνω κάτι πιασάρικο. Με ενδιαφέρει να κάνω αυτό που με εκφράζει περισσότερο. Εγώ, σαν Όθωνας, επειδή είχα περάσει έναν πολύ δύσκολο χειμώνα, θέλησα να κάνω κάτι που θα με έκανε και εμένα πιο χαρούμενο. Γενικά πιστεύω για όποιον γράφει, γιατί αυτό κάνω αρχικά, γράφω, πως αυτό που κάνει σχετίζεται με την ψυχολογία του. Ένα έργο που κάναμε ας πούμε τον χειμώνα, και ο πρωταγωνιστής ήταν σχιζοφρενής, δεν είχε καμιά σχέση με την εποχή. Δεν ήταν δηλαδή πιασάρικο.

ΕΡ.: Οι στίχοι των τραγουδιών της παράστασης είναι δικοί σου. Γράφεις στίχους γενικά ή μόνο για τις ανάγκες κάποιου θεατρικού έργου;
Ο.Λ.: Όχι, δεν ασχολούμαι καθόλου και με δυσκολεύει πάρα πολύ. Παρόλο που η Έλμα η Καφετζιδάκη, που έχει γράψει τη μουσική της παράστασης, μου είπε πως θα έπρεπε να το συνεχίσω, με δυσκολεύει πάρα πολύ, οπότε θα το κάνω ξανά αν χρειαστεί μόνο στα πλαίσια κάποιας παράστασης.

ΕΡ.: Μίλησε μου για τα επόμενα σχέδια σου.
Ο.Λ.: Το καλοκαίρι θα αρχίσουμε να δουλεύουμε ένα project σε συνεργασία με την χορογράφο μας την Δήμητρα Χαραλάμπους και έναν Ισπανό κιθαρίστα, τον Αλεχάντρο. Θα ανεβάσουμε τη Γιέρμα του Λόρκα. Το καλοκαίρι θα ξεκινήσουμε εντατικές πρόβες, με σκοπό να ανέβει τον Οκτώβρη. Θα γίνει σε Ισπανικό στυλ, με φλαμένκο και κιθάρα ζωντανά πάνω στη σκηνή, αλλά στα πλαίσια μιας τραγωδίας πάντα.

ΕΡ.: Από που αντλείς την έμπνευση και την θεματολογία σου;
Ο.Λ.: Τη θεματολογία μου περισσότερο την αντλώ από κοινωνικές ομάδες. Γενικά παρατηρώ γύρω μου χωρίς να ρωτάω. Παίρνω μόνο την αίσθηση που μου αφήνει το καθετί. Και αν επιβεβαιωθώ μετά, είμαι διπλά χαρούμενος. Αν κουμπώσουν όλα αυτά μέσα σου, ξέρεις, αλλάζεις κάπως και σαν άνθρωπος.

ΕΡ.: Δεν ήταν δύσκολο να ''αγγίξεις'' ένα θέμα όπως η σχιζοφρένεια;
Ο.Λ.: Πολύ δύσκολο ήταν και επικίνδυνο. Γιατί είναι κάτι που δεν το γνωρίζεις. Μάλιστα πρέπει να σου πω πως στο συγκεκριμένο έργο, που είχε να κάνει με τη σχιζοφρένεια, όταν πλέον είχε γραφτεί και είχαμε τελειώσει και τις πρόβες και όλα, έδειξα τα κείμενα σε μια φίλη που είναι ψυχίατρος και μου είπε πως η περιγραφή των αντιδράσεων ενός σχιζοφρενή που είχα κάνει, είχαν αποδοθεί πάρα πολύ σωστά.

ΕΡ.: Για πόσο καιρό ακόμα θα βρίσκεστε στο Εκατόν Τέσσερα στο Γκάζι;
Ο.Λ.: Για ακόμα έξι παραστάσεις. Κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, στις 22:30.

ΕΡ.: Όθωνα, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την συνέντευξη!
Ο.Λ.: Εγώ σε ευχαριστώ!

• Γιάννης Βενιαμίν
• Fragile