Με εντυπωσιάζουν οι τολμηρές αλλαγές που κάνουν κάποιοι ηθοποιοί και θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να τολμήσω τα πάντα.

λέει στην Ερωφίλη η Τζένη Σταυροπούλου

Πριν λίγες μέρες είχα την χαρά να συναντήσω και να γνωρίσω έναν πολύ συμπαθή και γλυκό άνθρωπο, την Τζένη Σταυροπούλου. Αφού κάναμε βόλτα στα στενά της Πλάκας, καθίσαμε σ' ένα πολύ όμορφο καφέ, το "Μελίνα", και συζητήσαμε για την ίδια, το θέατρο και τη θεατρική παράσταση στην οποία συμμετέχει, την "Δεσποινίς Μαργαρίτα".

ΕΡΩΦ.: Θα ήθελα να μάθω έστω και περιληπτικά ποια είναι η Τζένη. Που βγαίνεις στην Αθήνα, τι ποτό πίνεις; Τι μουσική ακούς;
ΤΖ.ΣΤ.: Για κάποιο λόγο θεωρώ πως είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς στη γενική ερώτηση «ποιος είσαι». Θα απαντήσω στις  ειδικές ερωτήσεις γιατί τη γενική “που να την ψάχνουμε τώρα”! Τον χειμώνα διασκεδάζω συνήθως σε Πλάκα, Ψυρρή, Κολωνάκι, Κηφισιά και το καλοκαίρι, εκτός απ’ αυτά, και στην παραλιακή (όχι δεν εννοώ τα μπουζούκια...!). Πίνω κλασσικά drambuie. Ακούω έντεχνη μουσική κυρίως, αλλά και όλα τα άλλα ανάλογα με τη διάθεση και την κατάσταση.

ΕΡΩΦ.: Τι είναι το θέατρο για σένα; Μια δουλειά σαν όλες τις άλλες ή ανάγκη για έκφραση;Πιστεύεις ότι ο ηθοποιός ασκεί λειτούργημα;
ΤΖ.ΣΤ.:Ναι, συμφωνώ πως είναι λειτούργημα, το Θέατρο και η Τέχνη θεωρώ πως ως στόχο έχουν, εκτός από το να ψυχαγωγήσουν ή να «διδάξουν», να δώσουν δύναμη στους ανθρώπους να συνεχίσουν τη ζωή τους με «ή δυνατό» καλύτερο τρόπο.
Το Θέατρο δεν είναι δουλειά και σίγουρα δεν μοιάζει με καμία άλλη. Το Θέατρο είναι ένας τόπος όπου εγώ σαν ηθοποιός απ’ όταν ξεκινήσει η παράσταση κάνω ένα ταξίδι στη ζωή. Και μαζί μου ταξιδεύουν και οι θεατές. Εκφράζω συναισθήματα και καταστάσεις μιας συγκεκριμένης ιστορίας βγαλμένης από τη ζωή.
Δεν ξεκίνησα να σπουδάζω ηθοποιός από μια προσωπική μου ανάγκη έκφρασης αλλά ως ανάγκη για άγνωστα και συναρπαστικά ταξίδια πέρα από μένα και επειδή οι σπουδές στην υποκριτική έχουν πολλά να δώσουν σε έναν άνθρωπο.

ΕΡΩΦ.: Πόσο επηρέασε η οικονομική κρίση το Θέατρο; Ανταποκρίνεται ο κόσμος ή είναι ακόμη μια περικοπή που γίνεται;
ΤΖ.ΣΤ.: Μιας και είμαστε σε περίοδο περικοπών το Θέατρο ήταν αναπόφευκτο να επηρεαστεί κι αυτό σε ένα βαθμό.

ΕΡΩΦ.: Σε είδαμε ως Δεσποινίς Μαργαρίτα σε ένα ρόλο αντικειμενικά δύσκολο. Με έντονα στοιχεία θυμού, πίκρας και ανάγκης για εξουσία. Τι ποσοστό ρεαλισμού εντοπίζεις σ αυτό το ρόλο; Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μια ακραία αντιμετώπιση του φαινομένου για να τονιστεί  ακόμα περισσότερο;
ΤΖ.ΣΤ.:Συμφωνώ ότι στο έργο υπερτονίζονται τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους εξουσιομανείς και καταπιεστικούς ανθρώπους. Η ίδια η δεσποινίς Μαργαρίτα είναι οριακή, ακραία προσωπικότητα, όπως φυσικά συμπεραίνουμε απ αυτά που κάνει και λέει. Ο συγγραφέας, Ρομπέρτο Ατάυντε, έγραψε το έργο επί δικτατορίας για να φωτογραφίσει τους δικτάτορες. Στο έργο που έγραψε έβαλε μια δασκάλα στη θέση αυτών και βέβαια για καμουφλάζ αλλά και γιατί όλοι έχουμε περάσει από τις σχολικές αίθουσες και μας είναι πιο εύκολο να συνδεθούμε με το θέμα.
Έχει πάρα πολλά στοιχεία ρεαλισμού το κείμενο, αλλά η παράστασή μας, σκηνοθετημένη από τον εξαιρετικό σκηνοθέτη Θόδωρο Γράμψα έχει έντονα στοιχεία υπερρεαλισμού. Και εμένα αυτό μου αρέσει πολύ.

ΕΡΩΦ.: Μπορείς να εντοπίσεις στοιχεία δικά σου με τη δεσποινίς Μαργαρίτα; Ταυτίστηκες; Σε τι βαθμό;
ΤΖ.ΣΤ.: Όταν πρωτοδιάβασα το έργο έπαθα σοκ από την άσχημη συμπεριφορά της και τον υβριστικό λόγο απέναντι στα παιδιά της έκτης δημοτικού! Αυτό εξ αρχής με τοποθέτησε σαν χαρακτήρα σε μια απόσταση. Στην πορεία άρχισα να την μελετώ. Γιατί τα κάνει και τα λέει αυτά, τι άνθρωπος είναι, «…μα γιατί είναι έτσι», και προσπάθησα με διάφορες τεχνικές να την πλησιάσω. Και πλέον στην παράσταση νιώθω σαν μαζί με τα ρούχα της να «φοράω» και την ίδια.

ΕΡΩΦ.: Στην συγκεκριμένη παράσταση που παρακολούθησα εγώ το κοινό ήταν μόνο 7 άτομα. Είναι δυσκολότερο ή ευκολότερο για σένα ένα μικρό κοινό;
ΤΖ.ΣΤ.: Ναι έχει συμβεί κάποιες λίγες φορές να παίξουμε με 7 ή 10 ανθρώπους στο κοινό. Επειδή το έργο έχει ως ένα βαθμό μια διαδραστικότητα με το κοινό, είναι καλύτερα με περισσότερο κόσμο γιατί παίρνω περισσότερα ερεθίσματα από αυτό. Παρόλ’ αυτά έχει να κάνει και με την ενέργεια που μου εκπέμπουν οι από κάτω, όσοι και αν είναι. Όπως τους επηρεάζω εγώ, ως ένα βαθμό με επηρεάζουν και εκείνοι. Για παράδειγμα αν συμμετέχουν, αν γελάνε, αν αντιμετωπίζουν το έργο με κριτική διάθεση, όλα τα λαμβάνω ενώ βρίσκομαι στη σκηνή. Στο συγκεκριμένο έργο έχω εκ των πραγμάτων συχνή επικοινωνία με το κοινό.

ΕΡΩΦ.: Σαν ηθοποιός ποιο ρόλο ονειρεύεσαι να ερμηνεύσεις και γιατί;
ΤΖ.ΣΤ.: Οποιονδήποτε έχει να μου αποκαλύψει ενδιαφέροντα πράγματα.

ΕΡΩΦ.: Προτιμάς ρόλους προσιτούς στην προσωπικότητά σου ή πιο «ξένους» από σένα;
ΤΖ.ΣΤ.: Μου αρέσει να γνωρίζω ρόλους «ξένους» από μένα.

ΕΡΩΦ.: Θεωρείς πως ένας καλός ηθοποιός είναι εκείνος που μπορεί να ερμηνεύσει επιτυχώς τόσο έναν δραματικό όσο και έναν κωμικό ρόλο ή πιστεύεις πως ο καθένας έχει το αντικείμενό του; Εσένα ποιο είναι το «ατού» σου;
ΤΖ.ΣΤ.: Οι ηθοποιοί που θαυμάζω μπορούν να κάνουν καλά και τα δύο, αλλά όλα είναι σχετικά.. Εμένα μ αρέσουν τόσο  τα δραματικά όσο και τα κωμικά στοιχεία ενός ρόλου. Δε μπορώ να καταλάβω αν είμαι καλύτερη σε κάποιο από τα δύο.

ΕΡΩΦ.: Έχουμε δει ηθοποιούς να κάνουν τολμηρές αλλαγές για χάρη κάποιου ρόλου. Εσύ τι δεν θα τολμούσες ποτέ;
ΤΖ.ΣΤ.: Με εντυπωσιάζουν οι τολμηρές αλλαγές που κάνουν κάποιοι ηθοποιοί και θα ήθελα να έχω την ευκαιρία να τολμήσω τα πάντα.

ΕΡΩΦ.: Περιέγραψε μου ένα περιστατικό εν ώρα παράστασης που σε έφερε σε κάποια αμηχανία.
ΤΖ.ΣΤ.: Ήταν ένας άντρας που καθόταν στην πρώτη σειρά, και για να μου τραβήξει την προσοχή έβγαλε όλα τα ρούχα του από τη μέση και πάνω στα πρώτα 15 λεπτά της παράστασης, επιπλέον απαντούσε συνέχεια στη δασκάλα κλπ.
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι έχω δύο επιλογές. Ή να σταματήσω την παράσταση ή «να του πάρω τον αέρα» μιας και ο ρόλος μου, ως αυστηρής δασκάλας, με βοηθά σε αυτό. Η δασκάλα λοιπόν έγινε ακόμα πιο τρελή και επικίνδυνη και φυσικά πιο τρελή απ αυτόν, ο ίδιος μετατράπηκε σε «υπάκουο παιδί», και εγώ έβγαλα το συμπέρασμα ότι «ο τρελός τον πιο τρελό τον φοβάται». Ήθελε πάντως ψυχραιμία όλο αυτό γιατί θα μπορούσε αυτός, αν το καλοσκεφτείς, να είναι επικίνδυνος!

ΕΡΩΦ.: Μέχρι πότε θα παίζεται το «Δεσποινίς Μαργαρίτα;»
ΤΖ.ΣΤ.: Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Έχουμε δώσει γύρω στις 100 παραστάσεις!

ΕΡΩΦ.: Ετοιμάζεις κάτι καινούριο; Θα σε δούμε σύντομα σε κάποια άλλη παράσταση;
ΤΖ.ΣΤ.: Ολοκληρώνουμε τώρα τα γυρίσματα μιας ταινίας σε σκηνοθεσία Διονύση Γρηγοράτου, που θα βγει στον κινηματογράφο το 2014.

ΕΡΩΦ.: Ευχαριστούμε πολύ!

ΤΖ.ΣΤ.: Κι εγώ ευχαριστώ!

• Fragile
• Όναρ