Νομίζω ότι καλό θα είναι να παρουσιάζονται νέα πράγματα και να μην κολλάμε στο παλιό γιατί αυτό παίχτηκε και αποτυπώθηκε. Θα προτιμούσα να ξαναπαίζεται όταν είναι να εμφανιστεί σαν κάτι καινούριο. Όταν το παίρνουμε όλοι και απλά το αναπαράγουμε, δεν έχει καμία αξία.

λέει στην Εύη Κουκά ο Δημήτρης Μπάκουλης

(Φωτογραφία: Γιάννης Μαργετουσάκης)

Ο Δημήτρης Μπάκουλης ασχολήθηκε με τη μουσική από πολύ μικρή ηλικία και στα επτά του χρόνια έκανε για ένα χρόνο μαθήματα πιάνου. Κατάλαβε, όμως, ότι ούτε το πιάνο ούτε τα ωδεία του ταίριαζαν. Έτσι, ένα χρόνο περίπου αργότερα άρχισε να μαθαίνει κιθάρα μόνος μου. Παραμένει αυτοδίδακτος σε ότι έχει σχέση με τη μουσική και τη γραφή γιατί έχει μια μαγεία αλλιώτικη. Λίγο πριν την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου τον συναντήσαμε και μιλήσαμε για τη μουσική καθώς και για την εμφάνιση του στο Ρυθμός Stage, όπου θα παρουσιάσει τα τραγούδια του.

Φωτογραφία: Βασίλης Παπαιωάννου

Τι σημαίνει για σένα το να είσαι μουσικός; Γιατί αποφάσισες να μοιραστείς τους στίχους σου, τη μουσική σου με τον κόσμο;

Δ.Μ. : Δε διάλεξα εγώ να γίνω μουσικός. Αυτό με διάλεξε. Το να γίνω τραγουδοποιός ξεκίνησε ως χόμπυ, περίμενα ότι θα μείνουν τα τραγούδια μου στους τέσσερις τοίχους. Μετά βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, που μου είπαν ότι θα ήταν καλό να ταξινομήσω τη δουλειά μου και να την ηχογραφήσω. Στην αρχή ήμουν δύσπιστος, αλλά σκεπτόμενος ότι καλύτερα ο καθένας να κάνει αυτό που ξέρει και αγαπάει, αποφάσισα να κάνω αυτό και όχι κάτι άλλο στη ζωή μου. Αν είχα διαλέξει κάτι άλλο θα ήμουν κακός ή μέτριος. Όχι ότι σε αυτό είμαι σίγουρα καλός αλλά είναι αυτό που αγαπάω και γεμίζει την ψυχή μου. Ένας μουσικός αφιερώνει όλο τον χρόνο του στη μουσική, επιπλέον έχουμε μία αγάπη σε αυτό που κάνουμε, που καταλήγει σε αγάπη με τον εαυτό μας. Αυτό συμβαίνει σε όλους, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Εμπεριέχεται και το στοιχείο της περηφάνιας, θα έλεγα.

Γράφεις στίχους και μουσική. Πως γράφεις; Περιμένεις την έμπνευση ή λες τώρα θα κάτσω να γράψω;

Δ.Μ. : Πάντα μου έρχεται η έμπνευση. Δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου τους ανθρώπους, που γράφουν ηθελημένα και λένε ότι τώρα θα κάτσω να φτιάξω ένα τραγούδι ούτε και αυτούς που κάθονται ένα μήνα για να το φτιάξουν. Για εμένα είναι μόνο μία στιγμή. Αν είναι δηλαδή τέσσερα λεπτά ένα τραγούδι,  έχει κάνει να γραφτεί λίγο παραπάνω. Δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Αν περάσει το μισάωρο και δεν το έχω τελειώσει, σημαίνει ότι θα καταλήξει στα σκουπίδια. Επίσης όταν ήμουν μικρότερος έγραφα πρώτα τους στίχους και μετά τη μουσική αλλά πλέον δεν μπορώ να γράψω ξεχωριστά. Γίνεται παράλληλα.

Πέρα από τα τραγούδια, που έχεις γράψει, θα κυκλοφορήσεις και ένα διήγημα. Πες μου δύο λόγια γι αυτό, είναι βιωματικά γραμμένο ή έβαλες πολλή φαντασία;

Δ.Μ. : Χρειάστηκε πολλή φαντασία! Προσπάθησα να κάνω κάτι με κάποιον εκδοτικό οίκο αλλά δεν τα βρήκαμε σε πολλά πράγματα. Τελικά θα κυκλοφορήσει μαζί με τον δίσκο. Έχει θέμα έναν άνθρωπο, ο οποίος μέσα στον ύπνο του φαντάζεται μια διαφορετική εκδοχή της ζωής του.

Ετοιμάζεις το δίσκο σου. Βέβαια οι δισκογραφικές πλέον είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Δ.Μ. : Ναι έχουμε στραφεί στο ανεξάρτητο. Ο δίσκος μου θα κυκλοφορήσει επίσης από μία ανεξάρτητη δισκογραφική. Στην ουσία οι δίσκοι γίνονται για να υποστηρίζουν τις εμφανίσεις μας και για εμάς που θέλουμε να έχουμε τη δικιά μας δουλειά στα χέρια μας.

Ο δίσκος πότε θα κυκλοφορήσει; Έχει γίνει η επιλογή των τραγουδιών;

Δ.Μ. : Θα κυκλοφορήσει την άνοιξη, η επιλογή των τραγουδιών έχει γίνει. Το ύφος θα είναι τελείως ελεύθερο. Δεν είμαι του ύφους και της δομής. Τα περισσότερα τραγούδια μπήκαμε να τα κάνουμε αλλιώς, μας βγήκαν αλλιώς. Ακόμα και μόνος μου όταν ηχογραφούσα με μία κιθάρα, ξαφνικά ξεδιπλωνόταν άλλο τραγούδι.

Αυτοδίδακτος στην κιθάρα. Δεν σκέφτηκες ποτέ να πας σε κάποιο ωδείο, να το εξελίξεις, να πάρεις πιο θεωρητικές γνώσεις;

Δ.Μ. :Πέρασε από το μυαλό μου αλλά μόνο για να υπάρχει καλύτερη συνεννόηση με τους μουσικούς. Η συνεννόηση όμως με τους μουσικούς γίνεται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οπότε δεν το χρειάστηκα. Δε με συγκίνησε ποτέ η διαδικασία του ωδείου, της διδασκαλίας. Καλό είναι να υπάρχει αλλά εμένα δε με τραβάει. Το απέφυγα, λοιπόν, όσο μπορούσα και ακόμα το αποφεύγω.

Και από τη δισκογραφία στην σκηνή… Τι θεωρείς ότι είναι το κοινό για ένα καλλιτέχνη. Είναι όπως οι πελάτες για ένα μαγαζί;

Δ.Μ. : Αυτό είναι διφορούμενο. Υπάρχουν καλλιτέχνες που βλέπουμε να έχουν κοινό εκατό με εκατό πενήντα ανθρώπους και να τους γνωρίζουν όλους και άλλους που έχουν χιλιάδες θαυμαστές. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχουν θετικά και αρνητικά. Εγώ προτιμώ τη μέση. Καλό είναι να έρχονται να σε βλέπουν άνθρωποι δικοί σου, που μπορούν να σου πουν και μια κουβέντα παραπάνω. Πρέπει όμως να υπάρχει και ο άγνωστος για να βλέπεις πως μετράς σε άτομα που δεν υπάρχει το υποκειμενικό στοιχείο στη σχέση σας.

Το κοινό δηλαδή έχει πάντα δίκιο;

Δ.Μ. : Όχι δεν έχει πάντα δίκιο. Όπως εγώ παραδέχομαι σαν ακροατής ότι έχω τις παραξενιές μου και θα τις βγάλω πάνω στον κάθε καλλιτέχνη, έτσι είναι και όλοι. Οπότε δεν έχουν πάντα δίκιο, όπως κι εγώ δεν έχω. Σίγουρα όμως πρέπει να κρατάς την άποψη του κοινού γιατί αυτοί ορίζουν μέχρι που θα φτάσεις, αν θα φτάσεις, αν θα πληρώνεσαι από τη δουλειά που κάνεις. Εμείς μπορεί να παίζουμε για την ψυχή μας αλλά για να είναι βιοποριστικό ό,τι κάνεις πρέπει να στηρίζεται και στη γνώμη του κοινού. Όχι μόνο σε αυτή αλλά και σε αυτή. Η ζυγαριά πρέπει να κλίνει προς εσένα και να δίνεις το μερίδιο που πρέπει στο ακροατήριο. 

Υπάρχουν κάποιοι από τον χώρο της μουσικής, που να θαυμάζεις ή να έχεις σαν πρότυπο;

Δ.Μ. : Όχι… Δεν εννοώ ότι δε μου αρέσει κανένας ή δε θεωρώ ότι υπάρχουν άνθρωποι, που έχουν κάνει κάτι πιο μεγαλειώδες από τους υπόλοιπους. Απλά ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος με την αφίσα στο δωμάτιο ή που παρακολουθούσα συστηματικά τη δισκογραφία κάποιου γιατί θεωρούσα ότι μόνο αυτό άξιζε. Έτρωγα απ’ όλους τους μπαξέδες, προσπαθούσα να παίρνω από παντού, συνέθετα και τα δικά μου στοιχεία. Κακά τα ψέματα ό,τι δικό σου και να κάνεις, έχει στοιχεία από τα ακούσματά σου. Συνθετικά και στιχουργικά για παράδειγμα μ’ αρέσει συνολικά όλο το έργο του Άκη Πάνου. Σαν φωνή ξεχωρίζω τον Νίκο Παπάζογλου και θεωρώ ότι το κομμάτι της τραγουδοποιίας του είναι κάτι παραπάνω από αξιόλογο. Μετά πάμε πολύ πίσω στο χρόνο, στο ρεμπέτικο, σε κομμάτια του Μάνου Χατζιδάκι αλλά και σε ονόματα άγνωστα. Ασχολούμαι γενικά πολύ με το youtube και ψάχνω πράγματα, τα οποία έχουν χαθεί και δεν ακούγονται σήμερα.

Τι είναι αυτό που σ’ αρέσει περισσότερο στον χώρο και τι αυτό που σε ενοχλεί;

Δ.Μ. : Κατ’ αρχήν οι άνθρωποι φτιάχνουν πάντα τον χώρο, όπως συμβαίνει σε κάθε εργασιακό περιβάλλον. Με ενοχλεί, όταν το βλέπουν καθαρά ψυχρά και με γνώμονα το χρήμα. Απ’ την άλλη  μου αρέσει όταν οι μουσικοί παίζουν πρώτα απ’ όλα για τη ψυχή τους. Το κακό πάντα είναι η υπεροψία του καθενός. Πάντα αυτό στρέφεται εναντίον του συνόλου. Μπορεί για παράδειγμα κάποιος να έχει μια κεντρική ιδέα για το πώς θα γίνει κάτι, αλλά οι προσωπικοί δαίμονες του καθενός ή η υπεροψία του να μην το αφήνουν να εξελιχθεί. Πιστεύω ότι σχεδόν σε κάθε σχήμα υπάρχει κάποιος, που χαλάει τη ζαχαρένια, αλλά αυτό αντιμετωπίζεται με το να ξέρεις με ποιους ταιριάζεις και με ποιους όχι και να επιλέγεις αντίστοιχα τις συνεργασίες σου.

Υπάρχουν διάφορα είδη μουσικής. Τα αποδέχεσαι ή θεωρείς ότι η μουσική είναι μία;

Δ.Μ. : Η μουσική ήταν, είναι και θα είναι μία. Συμφέρει πάρα πολύ κάποιους να χωρίζεται σε πολλά μέρη, γιατί αν έχω ένα υλικό, ή καλύτερα ένα εμπόρευμα καθώς οι εταιρίες και οι μεσάζοντες έτσι το βλέπουν, θα ψάξω να βρω τον πιο άμεσο τρόπο να σ’ το περάσω. Ο πιο άμεσος τρόπος είναι να σου πω ότι αυτό το φλιτζάνι είναι ένα φλιτζάνι για ελληνικό καφέ. Αν σου πω εγώ ότι όλα τα φλιτζάνια είναι το ίδιο και μπορείς να διαλέξεις όποιο θέλεις, δε θα μπορέσω να σου το πουλήσω. Έτσι γίνεται και στη μουσική. Ο καθένας διαλέγει τη λέξη, που θεωρεί πιο άμεση, βολεύεται σε αυτή, είτε είναι καλλιτέχνης είτε μια δισκογραφική εταιρία είτε ένας παραγωγός. Για παράδειγμα εγώ, που είμαι μουσικός και θα πιάσω τον εαυτό μου να παίζω από κάτι που το ονομάζουν τζαζ μέχρι κάτι που ονομάζουν λαϊκό, τα αντιλαμβάνομαι όλα ως ένα. Εμένα μπορεί να μιλάνε ακριβώς το ίδιο στη ψυχή μου. Επομένως δε βάζω όρια. Είναι αναλόγως τι ταιριάζει στην αισθητική μου και στη διάθεση μου.

Πλησιάζει το live στο Ρυθμός Stage σε λίγο καιρό. Άλλα μελλοντικά σχέδια;

Δ.Μ. : Ναι, θα εμφανιστούμε στο Ρυθμός Stage στις 27 Φεβρουαρίου. Μαζί μου θα είναι η Ρια Ελληνίδου, ο Δημήτρης Λάππας και ο Θανάσης Καραμπέτσος. Θα παρουσιάσουμε ένα μεγάλο μέρος των κομματιών, που έχω φτιάξει. Κάποια από αυτά θα περιέχονται και στο δίσκο, που ετοιμάζω, και κάποια θα μείνουν αδισκογράφητα για λίγο καιρό. Θα υπάρχουν ακόμα στο πρόγραμμα κάποιες διασκευές από τραγούδια, που αγαπάω, άλλα περισσότερο και αλλά λιγότερο πειραγμένα. Τώρα για το μέλλον θα δούμε. Σκέφτομαι και ετοιμάζω κάποια πράγματα.

Η Ρία Ελληνίδου είναι και αυτή μια νέα ηλικιακά τραγουδίστρια και μουσικός. Πως έτυχε να συνεργαστείτε;

Δ.Μ. : Άκουσα τη Ρία πρώτη φορά σε ένα κομμάτι, που προορίζεται για το νέο δίσκο του Κωνσταντίνου Πλούσιου, και η φωνή της ήταν έρωτας από την πρώτη ματιά. Όταν λοιπόν μπήκα στη διαδικασία να επιλέξω  τους μουσικούς για την εμφάνιση στο Ρυθμό, η πρώτη  που μου πέρασε από το μυαλό ήταν η Ρια. Τη ρώτησα αν θα ήθελε να συμμετάσχει σε αυτό το live και δέχτηκε αμέσως με μεγάλη χαρά. Επίσης θα ερμηνεύσει ένα τραγούδι στον πρώτο μου δίσκο.

Πολλοί νέοι τραγουδιστές παρουσιάζονται στις σκηνές με διασκευές και επανεκτελέσεις. Εσύ θα εμφανιστείς με τα δικά σου τραγούδια. Πως το αποφάσισες, ενώ ο κόσμος δεν τα ξέρει ακόμα όλα. Μήπως η κίνηση σου έχει ένα ρίσκο;

Δ.Μ. : Ναι, αλλά δε θα μπορούσα να κάνω αλλιώς. Παρουσίαζα ένα μικρό κομμάτι της δουλειάς μου συν πάρα πολλές διασκευές τα τελευταία χρόνια της ζωής μου, που έπαιζα σε διάφορους χώρους. Έπαιζα δηλαδή σαράντα-πενήντα διασκευασμένα τραγούδια και τρία-τέσσερα δικά μου. Τώρα πάμε να κάνουμε το αντίστροφο. Όταν αυτό θα αρχίσει  να κουράζει, θα υπάρχουν κάποια πολύ αγαπημένα τραγούδια για να δώσουν έναν άλλο τόνο. Νομίζω ότι καλό θα είναι να παρουσιάζονται νέα πράγματα και να μην κολλάμε στο παλιό γιατί αυτό παίχτηκε και αποτυπώθηκε. Θα προτιμούσα να ξαναπαίζεται όταν είναι να εμφανιστεί σαν κάτι καινούριο. Όταν το παίρνουμε όλοι και απλά το αναπαράγουμε, δεν έχει καμία αξία.

Ευχαριστούμε πολύ Δημήτρη και καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις!

Δ.Μ. : Κι εγώ ευχαριστώ πολύ!

• Σταμάτης Μορφονιός
• Ανδρέας Παπαγιαννάκης