«Ντύρντρα» του Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς
Ύστερα από επτά ολόκληρα χρόνια εξόριστοι, η Ντύρντρα και ο Νέισι επιστρέφουν στον τόπο τους. Ο Κόνοχαρ, ο βασιλιάς, περιμένει να τους υποδεχθεί αφού τους έχει συγχωρέσει. Το τέλος αυτού του ταξιδιού όμως γίνεται η αρχή για μια ιστορία προδοσίας. Πίσω από την συγχώρεση κρύβεται η πλεκτάνη του βασιλιά για εκδίκηση. Έτσι η ελπίδα των εραστών μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης και προστασίας του έρωτα τους.
Ο Γέητς αξιοποιεί το μύθο της κέλτικης Ελένης σύμφωνα με τον οποίο αντικρούονται δύο κόσμοι αντίθετοι. Η εμμονή για εξουσία από τη μία και η θέληση για ελευθερία, ζωή και αγάπη από την άλλη. Την Τετάρτη 29 Απριλίου βρεθήκαμε στο Skrow Theater για να παρακολουθήσουμε το έργο του Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς, "Ντύρντρα", που μεταφραστηκε και σκηνοθετήθηκε από τη Βίκυ Γεωργιάδου.
Μπαίνοντας στη σκηνή ο θεατής αντικρίζει ένα σκηνικό το οποίο από μόνο του τον ταξιδεύει. Ένα βράχο. Έναν αληθινό βράχο ο οποίος κάνει τα δρώμενα ακόμα πιο ρεαλιστικά. Κι ακόμα τέσσερις κορδέλες στη μέση της σκηνής οι οποίες μετατρέπονται συνεχώς (δωμάτιο, φυλακή κλπ). Με αυτό τον τρόπο, αποτελούν πρωτότυπα ευρήματα διασαφηνίζοντας κάθε φορά τον τόπο στον οποίο βρίσκονται οι ηθοποιοί. Πρωτότυπη, απλή σκηνοθεσία με ένταση. Παράλληλα, τα ρούχα των ηθοποιών είναι μαύρα. Ένα απλό μαύρο χρώμα αρκεί για να μεταφέρει το θεατή στο κείμενο του έργου, επιπλέον δίνει την ευελιξία στους ηθοποιούς να αλλάζουν ρούχα (κυρίως αξεσουάρ) επί σκηνής ανάλογα με τις ανάγκες του έργου.
Η μουσική του έργου είναι έντονη, δυναμική, όπως του αρμόζει. Το ίδιο και τα φώτα. Ο θεατής είτε έρχεται αντιμέτωπος με μια υποβλητική ατμόσφαιρα είτε με ζωηρά «παιχνίδια» των φώτων. Η μουσική και τα φώτα συμβάλλουν στην κορύφωση της στιγμής. Αυτής της στιγμής που η βούληση αποφασίζει να ξεπεράσει τη μοίρα και να φτάσει στην υπέρβαση και ο άνθρωπος δε διστάζει να διαθέσει την ίδια του τη ζωή στο όνομα της αληθινής αγάπης.
Οι ηθοποιοί στην αρχή της παράστασης παίρνουν το ρόλο του αφηγητή. Η σκηνή είναι δίχως φως, καθηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο τον θεατή και παράλληλα τοποθετώντας τον μέσα στο κείμενο του Γέητς. Στη συνέχεια ο καθένας παίρνει το ρόλο του, μεταφέροντας με το δικό του τρόπο τα βαθιά νοήματα του κειμένου. Ξεχωριστή παρουσία επί σκηνής αποτελεί αυτή της Ντύρντρα, η οποία κορυφώνει το έργο με κάθε τρόπο τόσο μέσα από την απίστευτη ευελιξία της επί όσο και από τον πόνο που εξωτερικεύει και μοιράζεται με το κοινό της. Βέβαια ο θεατής ίσως αναζητά κάτι παραπάνω από τους ηθοποιούς, αλλά αυτοί δε παύουν να δίνουν μηνύματα ζωής. Θα έλεγε κανείς πως η παράσταση θυμίζει αρχαίο δράμα.
Το σύνολο των ηθοποιών μεταφέρει με άρτιο τρόπο μηνύματα ζωής προς το κοινό. Αποθεώνει τη ζωή και προτρέπει τον θεατή για υπέρβαση των ορίων, που θα επιφέρει αγαλλίαση της ίδιας μας της ψυχής και εν τέλει κατάκτηση της ελευθερίας που ο καθένας μας αναζητά ανελλιπώς.
