"Ο Άνθρωπος με τις διασυνδέσεις" του Αλεξάντερ Γκέλμαν
"Ο άνθρωπος με τις διασυνδέσεις" του Alexander Gelman, μια παράσταση που ανεβαίνει στο θέατρο Άλμα και καταπιάνεται με δύο ανθρώπους, δύο ζωές που εγκλωβίζονται από τη «γλύκα» της εξουσίας και την άνετη ζωή τους. Ο γάμος τους, αν και συμφέρουσα συμφωνία, φυτοζωεί. Από τη μία ο άντρας είναι ένας καταξιωμένος πολιτικός μηχανικός και η σύζυγός του, μια σύγχρονη κι έξυπνη γυναίκα, που αδυνατεί και αρνείται να πληρώσει το τίμημα. Θύμα και των δύο, ο γιος τους, Αλιόσα.
Γιατί διασυνδέσεις; Στην κοινωνία μας, το κράτος δε λειτουργεί χωρίς μίζες και ρουσφέτια, χωρίς γνωριμίες και ρεμούλες και κατ' επέκταση χωρίς «διασυνδέσεις». Η αυτογνωσία και η ενσυναίσθηση πνίγονται υπό το βάρος της ανάγκης για εξουσία. Και ο άνθρωπος ποτέ δε σταματά να θέλει.
Στη σκηνοθεσία βρίσκεται ο Κοραής Δαματής. Η σκηνοθεσία, εύστοχα τοποθετεί αμέσως τον θεατή στο κείμενο του Gelman. Κυριαρχεί παντού το μαύρο. Στα έπιπλα, στα κοστούμια και στα σκηνικά αντικείμενα. Κάπου κάπου παρεμβάλλονται κόκκινες και γκρι πινελιές, οι οποίες εντείνουν την οδύνη της κατάστασης. Μια βαριά, επιβλητική τραπεζαρία και ένα μαύρο background αρκούν ώστε να εντείνουν την προσοχή του θεατή, να του κεντρίσουν το ενδιαφέρον και να τον υποβάλουν σε μια φορτισμένη κατάσταση. Ο φωτισμός είναι επίσης υποβλητικός. Ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της παράστασης γίνεται είτε πιο σκοτεινός είτε πιο έντονος με τη βοήθεια του Σπύρου Καρδάρη.
Οι ηθοποιοί, ένα δίδυμο πολύ δυνατό και δεμένο. Στο ρόλο του Andrei βρίσκεται ο Γιώργος Χριστοδούλου. Πρόκειται για μια στιβαρή παρουσία επί σκηνής, που αναπαράγει τον πόνο του πατέρα, ο οποίος εξ' αιτίας των χρημάτων και της δόξας παραγκώνισε ακόμη και το γιο του. Η Νόνη Ιωαννίδου ενσαρκώνει το ρόλο της Natasha. Αναπαριστά σχεδόν σοκαριστικά την ανθρώπινη υπόσταση στο έλεος της κοινωνικής καταξίωσης.
Η παράσταση ρέει άνετα. Σε αυτό συμβάλει το δίδυμο Ιωαννίδου – Χριστοδούλου, που καταφέρνει να φέρει εις πέρας δυο δύσκολους ρόλους και να μεταφέρει όλη αυτήν την αξιακή κατάντια του σύγχρονου ανθρώπου, στο κοινό. Η παράσταση, ίσως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ξεγύμνωμα της ψυχής. Ο ένας σύζυγος ρημάζει με κάθε τρόπο τον άλλον πάνω στη σκηνή σ' ένα διαχρονικό έργο.
Αγγίζεις την αίγλη και την πολυτέλεια της ζωής.
Ανταγωνισμός... Εξουσία... Χρήμα... Επιτυχία... Δόξα....
Και μετά; Τί; Τί είναι αυτό που απολαμβάνεις; Που μοιράζεσαι;
Παρασύρεσαι αδιάκοπα. Θέλεις όλο και πιο πολλά. Πιο πολλά.
Και μετά έρχεται η αλήθεια. Η αλήθεια, που είναι ακόμα πιο σκληρή.
Κι εσύ; Τι κάνεις εσύ; Αποδομείς ό,τι υπήρξες για να βρεις τον εαυτό σου; Ή αρκείσαι στην εκτόνωση ενός στείρου κι ατέρμονου αλληλοσπαραγμού;
