Σκοτάδι... Το τρίτο κουδούνι χτυπά και η αυλαία ανοίγει. Ένα δωμάτιο ημιφωτίζεται. Κάποια φύλλα χαρτιού... τα «παίρνει» ο άνεμος της σκηνής. Μια γυναικεία φιγούρα, μ' ένα τσιγάρο στα χείλη εμφανίζεται μέσα από το ημίφως. Τη λένε Ευτυχία και στη συνέχεια θα τη γνωρίσουμε καλύτερα... Το φως δυναμώνει και η γυναικεία αυτή μορφή ξεκινά να μας μιλά!

Μιλά για τη ζωή της... Την ξέρουμε σαν όνομα, ακόμα όμως κι αν δεν ξέρουμε όλοι το όνομά της σίγουρα όλοι γνωρίζουμε τα τραγούδια της και για να ακριβολογώ τους στίχους της. Έχουμε μεγαλώσει με αυτούς όπως κι εκείνη. Για 'κείνη η ζωή της ήταν η έμπνευση να πιάσει χαρτί και μολύβι και να τους γράψει. Να αποτυπώσει αυτό που ένιωσε, αυτό που βίωσε. Για εμάς να τα ακούμε και να είναι σα να έχουμε βρεθεί και εμείς εκεί κάπως. Δεν είναι άλλη από την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.

Είναι αυτό που λέμε "ένα όνομα... Μια ιστορία"! Στο θέατρο Πόρτα ζωντανεύει η ιστορία αυτής της γυναίκας και με τη σκηνοθετική ματιά του Πέτρου Ζούλια η ζωή της έρχεται στο φως η Ευτυχία, της οποίας τα τραγούδια της συντρόφευσαν γενιές και γενιές!

Τα λόγια είναι πραγματικά περιττά για αυτή την παράσταση. Είναι από της λίγες φορές που με άγγιξε τόσο πολύ ένας μονόλογος. Απίστευτος μονόλογος πραγματικά. Μια παράσταση με άρωμα μια άλλης εποχής. Μια συγκινητική ιστορία με ένα άρωμα παρελθόντος της μεγάλης «στιχουργού και ποιήτριας» του ελληνικού τραγουδιού. Τραγούδια με ψυχή από μια γυναίκα που έζησε με πάθος τη ζωή, μια ιστορία που συνδέεται με τις μεγάλες και ιστορικές στιγμές της πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης στην Ελλάδα.

Στο δελτίο τύπου γράφεί:
«Όλοι έχουμε τραγουδήσει τα τραγούδια όπως Είμαι αητός χωρίς φτερά, Όνειρο απατηλό, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Όλα είναι ένα ψέμα, Πήρα απ΄τη νιότη χρώματα, Πετραδάκι πετραδάκι Μαλάμω, Τι έχει και κλαίει το παιδί, Περασμένες μου αγάπες, αλλά δεν ξέραμε οι περισσότεροι ότι ήταν δικά της, δεν ξέραμε μέχρι τώρα την ιστορία που έκρυβαν αυτά τα τραγούδια. Δεν ξέραμε ότι κουβέντες που πέρασαν από το στόμα μας, από γενιά σε γενιά, ήταν δικές της. Λαϊκή ποίηση αυθεντική. Απόσταγμα ζωής και σκέψης. Δεν ξέραμε τη δύναμη, τον πόνο, αλλά και την όρεξη για ζωή που είχε μέσα της η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.»

Κάπου μέσα στην Ευτυχία βρισκόμαστε και εμείς! Γι' αυτό και τα τραγούδια της αποτελούν σταθμό. Καθώς μιλάνε μέσα μας. Οι εποχές αλλάζουν, οι άνθρωποι όμως όχι. Όλοι νιώθουμε κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Μαγική και καθηλωτική η ερμηνεία της Νένας Μεντή. Ενώ μονολογεί είναι σα να μιλά με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της. Δημιουργώντας μια αίσθηση ότι είναι εκεί μαζί της. Ειλικρινά δεν ξέρω πως... Η αλήθεια που βρίσκεται μέσα στην κ. Μεντή είναι κάτι το συγκλονιστικό, αφού ξεχνάς ότι είναι ηθοποιός κι ας είναι επάνω στη σκηνή! Νομίζεις ότι όντως είναι η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Το ύφος της, η φωνή της, το σώμα της, η αύρα που εκπέμπει είναι κάτι το ασύλληπτο. Μια πραγματικά κορυφαία ηθοποιός. Αξιοθαύμαστη με σπάνιας εκδοχής ερμηνεία.

Αν έχεις και συνεργάτες όπως είναι αυτός ο εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος που ακούει στο όνομα Αναστασία Αρσένη, η επιτυχία είναι δεδομένη. Με το μάτι της και την αγάπη για τη δουλειά της, καθώς και την τρομερή αισθητική της μα πάνω από όλα την καλοσύνη που φέρει σαν άνθρωπος φτιάχνει σκηνές, ντύνει ανθρώπους και σα να έχει ένα ραβδάκι μεταμορφώνει τα πάντα και πάντα με τρομερή προσοχή στην κάθε λεπτομέρεια. Φαίνεται πραγματικά αν αγαπάς αυτό που κάνεις...

Κάπως έτσι δημιουργείται μια συγκλονιστική παράσταση, σκέφτομαι με αγάπη και καλούς συνεργάτες. Γιατί ένα έργο είναι αυτό «το μαζί». Βέβαια από ένα τέτοιο χαρισματικό σκηνοθέτη μα πάνω απ' όλα άνθρωπο όπως είναι ο Πέτρος Ζούλιας, δε μπορείς να περιμένεις τίποτα λιγότερο. Έχω την τύχη και την τιμή να είναι δάσκαλός μου και πραγματικά είναι ένας σπάνιος και ξεχωριστός άνθρωπος. Δεν ανεβάζει ένα έργο έτσι απλά για να το ανεβάσει. Πάντα έχει κάτι να πει... Κι αυτό που γενικότερα βλέπω σε όλες του τις παραστάσεις είναι ότι δουλεύει πάρα πολύ και κυρίως αγαπά ψυχή και σώματι αυτό που κάνει. Με γνήσια ευαισθησία και αφοσίωση κάτι που φαίνεται στο αποτέλεσμα. Έχει μια τρομερή διορατικότητα σε κάθε έργο και την ίδια διορατικότητα έχει και με κάθε ηθοποιό. Γι' αυτό και το κοινό αγκαλιάζει πάντα τις παραστάσεις του.

Φέρουν μια αύρα... Φέρουν μια μαγεία... Φέρουν μια αλήθεια... Αυτό το κάτι που φέρουν είναι ψυχούλα!

Από τις πιο αξιόλογες παραστάσεις που έχω δει. Νομίζω είναι από τις λίγες παραστάσεις που βγαίνεις μουδιασμένος με συναισθήματα να ξεχειλίζουν από μέσα σου για πολύ ώρα μετά το τέλος της. Από τις παραστάσεις που δε θες να τελειώσουν. Σκοτάδι... Χειροκρότημα. Δάκρυα. Χειροκρότημα. Χειροκρότημα. Χαμόγελο. Χειροκρότημα. Χειροκρότημα. Χειροκρότημα...

Τίποτα δε γίνεται τυχαία. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου για 6η συνεχόμενη χρονιά στο Θέατρο Χώρα. Αυτό λέει πολλά...

Τέλος θέλω να πω «Ευχαριστώ».

Πληροφορίες παράστασης

• "Οι πρακτόρισσες" του Γιάννη Καλαβριανού
• "Ο Κουλοχέρης του Σποκέιν" του Μάρτιν ΜακΝτόνα