Η Ματούλα Ζαμάνη και η Μαρία Παπαγεωργίου, έπειτα από πρόσκληση της διαδικτυακής κοινότητας του enfo.gr για τη στήριξη του περιοδικού δρόμου «Σχεδία», βρέθηκαν στην κεντρική σκήνη του Σταυρού του Νότου σε μια παράσταση-αγκαλιά για ιδέες ειπωμένες με νότες, με στίχους-εξομολογήσεις, με ανθρώπους που δε φοβούνται να τα βάλουν με τους ίδιους τους τους εαυτούς, τα «άβουλα θεριά» τους.

Ίσως να είναι περιττό να τις επευφημήσω για την αφιλοκερδή παρουσία τους και μεγάλη η πλάνη μου αν τα πράγματα έβαιναν διαφορετικά, νιώθω όμως την ανάγκη να τις ευχαριστήσω που μας παρέσυραν με ατόφια ειλικρίνεια και με περίσσιο κέφι να αποτινάξουμε από πάνω μας -έστω για τρεις ώρες- τη ρουτίνα της τετάρτης και της κάθε τετάρτης μας, που εύκολα μας σκοτεινιάζει και μας κάνει να ξεχνάμε.

Μας αρέσει πολύ να βλέπουμε μουσικούς να σπάνε την εντεχνίλα που μας κατακλύζει και να βάζουν τη δική τους σφραγίδα στα πράγματα. Αγαπάμε τους ανθρώπους που αγαπούν την παράδοση και ακόμα περισσότερο αυτούς που μπορούν με πλήρη αξιοπρέπεια να τη συνταιριάζουν με τη ροκ, όχι μόνο μουσικά αλλά και ιδεολογικά. Η κόκκινη κιθάρα της τραβά όλα τα βλέμματα, η χημεία που έχει με τη μπάντα είναι άλλο πράγμα, το πάθος με το οποίο άγγιξε κάθε κομμάτι μας γέννησε εικόνες που αποτυπώθηκαν στη μνήμη και κανένας φακός δεν μπορεί να απαθανατίσει. Ήταν αξιοπρόσεχτη η τεράστια δύναμη που έχει πάνω στη σκηνή, ακόμα κι αν είναι γεμάτη άγχος πριν ανέβει σε αυτή ή αν το προφίλ της είναι χαμηλών τόνων. «Απόψε θα μιλήσουμε για αγάπη», διεμήνυσε η Ματούλα Ζαμάνη και μαζί με τη Μαρία Παπαγεωργίου κατάφεραν να πάρουν ακόμα και στιχάκια αμιγώς ερωτικά και να τους δώσουν κοινωνική χροιά θυμίζοντας μας ξανά τη δύναμη του έρωτα και την αναγκαιότητα της τέχνης, σε μια βραδιά υποβόσκοντος ερωτισμού και απέραντης τρυφεράδας.

Όσοι δε γνωρίζετε τη Ματούλα Ζαμάνη, να σας τη συστήσουμε: πέρδικα της Παναγιάς των Τρικάλων την προσφωνεί ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, βλάχα εξαρχειώτισσα αποκαλεί η ίδια τον εαυτό της, Ματούλα σκέτο, λιτά και απέριττα, τη φωνάζει ο κόσμος στις συναυλίες. Έγινε «τσιγγάνα» με τους Burger Project, «μπανιστιρτζού» με τον Εισβολέα, «Μήδεια(μα)» με τον Θανάση. Η Ματούλα Ζαμάνη πουλά όμορφη τρέλα αλλά δεν έχει μόνο ένα πρόσωπο, δεν πάλεψε ποτέ για μία ταμπέλα στην ελληνική σκηνή για να διατηρήσει σταθερή τη θέση της, δε μένει στάσιμη καλλιτεχνικά όπως ίσως δεν μπορεί να συμβαίνει όταν βρίσκεσαι σε μονοπάτια συνεχούς αναζήτησης και αυτοπροσδιορισμού. Η Ματούλα δεν είναι απλά μια ερμηνεύτρια, ίσως δεν την ενδιαφέρει και πολύ αν είναι ή δεν είναι φίσκα το μαγαζί που τραγουδάει, πάντα θέλει να περνά καλά όταν ανεβαίνει στη σκηνή, και το μόνο σίγουρο είναι ότι περάσαμε και εμείς καλά μαζί της. Παρέα με το Σπύρο Μοσχούτη στα τύμπανα, το Βασίλη Παναγωτόπουλο στο τρομπόνι και τα πλήκτρα, το Βασίλη Λεμονιά σε τσέλο και λαούτο, το Γρηγόρη Ντάνη στην ηλεκτρική κιθάρα, τον Άγγελο Παπαδάτο στο κοντραμπάσο και σε διπλοβάρδια το Δημήτρη Μπρέντα στη γκάιντα και τη φλογέρα, με τραγούδια από τους δύο προσωπικούς της δίσκους, Varligali και Mumma, τα οποία δεν είχε καμία σημασία αν τα γνώριζες ή όχι πιο πριν, αφού η Ματούλα έχει την ικανότητα να σφινώνει στην καρδιά σου λέξεις και νότες για να τις ακούς έπειτα τόσο οικεία -σαν τα ηπειρώτικα που αγαπάει-, με τις φευγάτες διασκευές της και με μια «Σχεδία» ξεκινήσαμε το ταξίδι με την ελπίδα ότι θα φτάσουμε κάποια στιγμή στον προορισμό... Επισκεφθήκαμε τη «Δονούσα» για να μελαγχολήσουμε εκεί, πήγαμε σχεδόν μέχρι τη Σμύρνη και τραγουδήσαμε ευλαβικά «καίγομαι καίγομαι», απαγγείλαμε ποίηση και διασκεδάσαμε με την πρέπουσα ελαφρότητα και με πολύ ενθουσιασμό.

Όσο για τη Μαρία Παπαγεωργίου πρώτη φορά την παρακολούθησα ζωντανά. Την είχα ακούσει, τη γνώριζα από το διαδίκτυο, «φωνάρα» είναι το πρώτο πράγματα που λες όταν την ακούς, μα φίλε αναγνώστη αν και εσύ δεν έχεις δώσει ποτέ το παρόν, σπεύσε! Ο τρόπος που στη σκηνή ξεδιπλώνει όποιο κομμάτι κι αν αγγίξει είναι πέρα για πέρα ανυπόκριτος. Μαζί της στη σκηνή βρέθηκαν ο Νίκος Παπαβρανούσης στα τύμπανα, ο Άγγελος Παπαδάτος στo κοντραμπάσο, ο Σταύρος Ρουμελιώτης στην κιθάρα, ο Χρήστος Τόλης στο πιάνο και ο Κοσμάς Λαμπίδης των Usurum στο νέΪ και τη φωνή. Κουβαλώντας στις αποσκευές της νέα κομμάτια και δύο δίσκους σε συνεργασία με τον Αλέξανδρο Εμμανουηλίδη («Όμορφοι και Ηττημένοι», «Άβουλο θεριό») μας μάγεψε με ιστορίες ευφάνταστες για «νεράιδες» και «τρελούς».

«Χορεύει ο κόσμος ξέφρενα, καθένας στο ρυθμό του..» τραγούδησε η Μαρία Παπαγεωργίου, κι όμως την Τετάρτη αυτή όσοι παρευρεθήκαμε στο Σταυρό γίναμε συμπαγής ομάδα, τραγουδήσαμε την ίδια μελωδία, χορέψαμε πάνω στον ίδιο ρυθμό και για τον ίδιο σκοπό αποδεικνύοντας πως η «Σχεδία» δεν προσπαθεί μόνη.

«Τόσες ιδέες, τόσες συζητήσεις, μήπως να κάνουμε ένα bazzar, ένα πάρτυ, με ποιο τρόπο θα μπορέσει να έχει επιτυχία το εγχείρημα αυτό, με ελάχιστες διαπραγματευτικές ικανότητες, τόσο άγχος για το αν θα ανταποκριθεί ο κόσμος και να, απίστευτο... Μαζευτήκαμε γύρω στα τρακόσια άτομα..» λέει ο Κίμωνας από το enfo. Και τα παιδιά απέδειξαν πως μια διαδικτυακή ομάδα ατόμων δεν κρύβεται πίσω από την οθόνη του υπολογιστή ή την ασφάλεια του «γραφιά», δεν είναι αποξενωμένη αλλά φέρνει κοντά τα άτομα που την απαρτίζουν, δεν περιχαρακώνεται αλλά βγαίνει μπροστά και αγωνίζεται.

Δύσκολο λοιπόν να κλείσω ένα live report για μια βραδιά κάπως διαφορετική. Με αφορμή αυτή, όμως, επιτρέψτε μου μόνο να πω πως σήμερα είναι πιο μεγάλη από ποτέ η ανάγκη να πάψουν η μουσική και τα τραγούδια να περιορίζονται σε χιλιοειπωμένα «επαναστατικά» στιχάκια, υψωμένους αναπτήρες και κοινά - παθητικούς θεατές. Καλώς εσμίξαμε λοιπόν!

• Kovacs @ Votanikos Live Stage
• Φοίβος Δεληβοριάς | Ο "Μπάσταρδος Γιος" στον Σταυρό του Νότου