και... ο Ρασούλης είναι εδώ μέσα από τα τραγούδια...

«Εδώ είναι του Ρασούλη…», μια παράσταση –  γιορτή, που φιλοξενείται στο Ρυθμό Stage για τρία Σάββατα. Ένα αφιέρωμα σε έναν καταξιωμένο καλλιτέχνη, σε έναν αντισυμβατικό και ανήσυχο άνθρωπο.

Εμείς βρεθήκαμε εκεί στις 25 Ιανουαρίου, όπου ερμήνευσαν τα τραγούδια του Μανώλη Ρασούλη η κόρη του Ναταλία Ρασούλη, η Βάσω Αλαγιάννη, η Νένα Βενετσάνου, ο Γιώργος Γαβαλάς, ο Παντελής Θεοχαρίδης, η Μαρία Κώτη και ο Δημήτρης Ζαχαριουδάκης (Χαΐνηδες), η Σοφία Παπάζογλου, ο Μανώλης Λυδάκης  και ο Γιώργος Σαρρής.

Ο τελευταίος δέχτηκε ένα έξτρα χειροκρότημα για την πρώτη του εμφάνιση στην σκηνή μετά από ένα ατύχημα, που είχε. Όλοι οι  τραγουδιστές και οι μουσικοί μέσα από την παράσταση κατάφεραν να μας παρασύρουν σε αξέχαστες μουσικές και να προκαλέσουν όμορφες μνήμες να βγουν στην επιφάνεια.

Με την ατμόσφαιρα φορτισμένη από ποικίλα συναισθήματα, οι καλλιτέχνες τραγούδησαν παλιά και διαχρονικά τραγούδια αλλά και πιο νέα του στιχουργού, συνθέτη, τραγουδιστή Μανώλη Ρασούλη και με τις ερμηνείες τους τον τίμησαν δεόντως. Οι φωτογραφίες από διάφορες στιγμές της ζωής του, και τα βίντεο, όπου μιλούσε ο ίδιος και  άλλοι για αυτόν, προσέδιδαν μια ζεστασιά στην ατμόσφαιρα και ενέτειναν την συγκίνηση.

Μπορεί ο Μανώλης Ρασούλης να λείπει αλλά σίγουρα άφησε μια μεγάλη κληρονομιά. Σίγουρα αν έβλεπε πως διαχειρίζεται αυτή, θα ήταν περήφανος. Ένας καλλιτέχνης, που δεν εκμεταλλεύτηκε τη φήμη του (όπως λέει και ένας φίλος μου μουσικός της νεότερης γενιάς) έμεινε και παραμένει στη μνήμη μας ζωντανός μέσα από τραγούδια, που έχουν εμπλουτίσει την ελληνική μουσική.

Το Σάββατο 1 Φεβρουαρίου, είναι η τελευταία παράσταση – αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη και σίγουρα ο χώρος του Ρυθμού Stage θα γεμίσει για ακόμα ένα βράδυ με χειροκρότημα για τα τραγούδια του και για τους καλλιτέχνες, που θα τα ερμηνεύσουν. 

Λίγα Λόγια…

«…Το όνομά του, Εμμανουήλ, είναι εβραϊκό και σημαίνει άνθρωπος του Θεού, το επίθετό του προέρχεται από το ιερό όνομα του κορανίου «ρασούλ» και το τρίτο το σανσκριτικό του το έδωσε ο Οσσο και είναι «ντέβα παρινίτο» και σημαίνει ερωτευμένος με την θεικότητα. 1963 - 1974

Τελειώνοντας το γυμνάσιο ένοιωθε ότι τα πάντα τον έσπρωχναν να κολυμπήσει στα βαθιά. Στην Αθήνα σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου, γράφει ποιήματα, σενάρια, τραγουδάει ερασιτεχνικά στις μπουάτ της Πλάκας, δουλεύει στην εφημερίδα της αριστεράς ''Δημοκρατική Αλλαγή'', παίρνει μέρος στους αγώνες του 114, περπατάει όλες τις πορείες ειρήνης, γνωρίζει όλη την τότε πνευματική πρωτοπορία και δεν σταματάει να ονειρεύεται να γυρίσει ταινία βασισμένη σε ένα βιβλίο του Νίκου Καζατζάκη με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, συνθέτοντας μέσα του τους δυο αυτούς μεγάλους δημιουργούς, κάτι το οποίο αργότερα πέτυχε. (…)

1974 - 1978
Τον καλεί ο φίλος του Μάνος Λοίζος και τραγουδά στον δίσκο «Τα νέγρικα» μαζί με την Μαρία Φαραντούρη. Επίσης ο ίδιος συνθέτης τον επιβάλει και τραγουδά το τραγούδι στα κομέρσιαλ ενός σίριαλ που γίνεται επιτυχία. Ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης του προτείνει και τραγουδά σ' ένα δίσκο του σε ποίηση Πρεβελάκη ''Ο νέος Ερωτόκριτος''. Τυπώνει τα τρία πρώτα του βιβλία: ''Η μπαλάντα του Ιασαάκ'', ένα σύνθετο ποίημα επηρεασμένο από τον αγώνα της νεολαίας, στο οποίο βιβλίο αναποδογυρίζει τον μύθο της θυσίας του Αβραάμ και έτσι ο Ισαάκ την παραμονή της Θυσίας το σκάει στα βουνά με κάποιους δούλους, αρχίζει πόλεμο ενάντια στον Αβραάμ τον οποίο και σκοτώνει. Έπεται το βιβλίο με διηγήματα ''Μεγάλος ήρωας σε μικρή χαρτοσακούλα και ένα ανάμοικτο με διηγήματα και ποιήματα ''κβο βαντις στατους κβο''.

1978 - 2002
Αρχίζει να προσαρμόζεται στην ελληνική πραγματικότητα και να καταδύεται στην πεμπτουσία της. Το ένστιχτο και η μοίρα τον οδηγούν στον πυρήνα του ελληνικού τραγουδιού. Παραιτείται από το κόμμα μια μέρα που οι σύντροφοι υποστήριζαν τις ερυθρές πυρηνικές βόμβες ενάντια στις αντίπαλες. Βλέποντας έναν παραλογισμό ρίχνεται στη μελέτη των ανατολικών φιλοσοφιών .

...Οι προτάσεις του συναντούν μια ανταπόκριση των πολιτών που με μπαγκράουντ την κοινωνικοπολιτική μεταστροφή υπάρχει μια φρέσκια και θετική ενέργεια στην ατμόσφαιρα.

Μελετά, γράφει, ερωτεύεται ξερωτεύεται, διαλογίζεται, αυτοπαρατηρείται, παλινδρομεί , ορμά, ωριμάζει, ανοίγεται, ρισκάρει, πληρώνει το τίμημα. Αναπόφευκτη η αντιπαράθεση με τα πάσης φύσεως κατεστημένα που βλέπουν σ αυτόν ένα κίνδυνο για την πόζα και την ανεπάρκεια τους.

Ο Μανώλης Ρασούλης γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου 1945. Είναι γνωστός για τους στίχους, που έχει γράψει για τραγούδια. Ήταν επίσης συγγραφέας, τραγουδιστής, συνθέτης, και δημοσιογράφος. Στίχους του έχουν μελοποιήσει, μεταξύ άλλων, οι Μάνος Λοΐζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Νίκος Ξυδάκης, Πέτρος Βαγιόπουλος, Σωκράτης Μάλαμας και Χρήστος Νικολόπουλος. Έχει μία κόρη, τη Ναταλία Ρασούλη (μουσικό και τραγουδίστρια), που συνεργάστηκαν σε συναυλίες και στη δισκογραφία. Απεβίωσε από έμφραγμα σε ηλικία 65 ετών στην Θεσσαλονίκη, στις 5 Μαρτίου 2011 και βρέθηκε νεκρός στις 13 Μαρτίου»

(Πηγές: Μανώλης Ρασούλης Facebook Page, Wikipedia)

Η επιστολή, που έστειλε λίγους μήνες πριν το θάνατό του στη φίλη και δημοσιογράφο στη Γερμανία Ζωή Νιομανάκη, ξεκινούσε ως εξής:

Νοέμβριος 2010

«Οι αρχαίοι Έλληνες έλεγαν: ‘‘Άκουσον μεν, πάταξον δε’’.

Ο σκοπός της επιστολής μου είναι να στείλω δύο μηνύματα:

1. Εγώ προσωπικά δεν δέχομαι τους τίτλους pigs - οκνηρός - άσωτος κ.λπ. που μας φόρτωσαν γενικεύοντας κάποιοι απ’ τα βόρεια.

2. Υπάρχει μια Ελλάδα μες στην Ελλάδα, όπως υπήρχε μια Γερμανία από το 1933 έως το 1945.

Η αλήθεια είναι ότι εδώ και 25 χρόνια, ζώντας με τους συμπατριώτες μου, βιώνοντας μια διαρκώς γενικευόμενη, αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, έλεγα ότι αυτό το στυλ θα καταστρέψει την Ελλάδα, μπορεί και την ανθρωπότητα. Έκανα το οτιδήποτε να εκφράσω το αντίδοτο. Μάλλον απ’ ό,τι φαίνεται ηττήθηκα.
Στην Ελλάδα σφυρηλατήθηκε και εγκαθιδρύθηκε ένας μέσος πολίτης, μικροαστός, νεόπλουτος, αρχοντοχωριάτης. Επικυριάρχησε στο κοινωνικό, πολιτικό, ιστορικό, ψυχολογικό, αισθητικό προσκήνιο, καταστρέφοντας τον ρυθμό και το στυλ της χώρας. Επίσης, καταστρέφοντας τη λαϊκή κουλτούρα, δηλαδή το αυθεντικό τραγούδι, που είναι το θεμελιώδες στοιχείο της ταυτότητάς μας, απαξιώνοντας την λόγια ποίηση, εγκαθιδρύοντας, διά πυρρός και σιδήρου, τα πολιτιστικά κέντρα της χαράς και της αισιοδοξίας, όπως τα ονόμασαν, κάτι χαζοκαμπαρέ, τα λεγόμενα σκυλάδικα. Διαμόρφωσαν έναν χαζοκαμπαρετζίδικο τρόπο σκέψης, καθιστώντας την Ελλάδα ένα νομιμοποιημένο πορνοστάσιο. Ο πολιτισμός, καθώς και ο τουρισμός, δέχτηκαν σκληρά πλήγματα. Από τους περιηγητές του ’60 φτάσαμε στα ξενοδοχεία των 5.000 ανθρώπων που, με τα βραχιολάκια στο χέρι, βίωναν τις διακοπές τους και έφευγαν σχεδόν χωρίς να ξέρουν σε ποια χώρα τους φέραν. Η εποποιία του Ζορμπά, των παιδιών του Πειραιά, παρήλθε ανεπιστρεπτί. Πωλήθηκαν κατά κόρον και ο μύθος και η παρθενικότητα της χώρας, αλλά και το συμπαθές ναΐφ του μέσου ρωμιού αντικαταστάθηκε από την κουτοπονηριά, από το απρόσωπο, από τον μέσο όρο των super market και των τραπεζών και τώρα το σλόγκαν του Υπουργείου Τουρισμού “Έλα στην Ελλάδα να ζήσεις τον μύθο σου“ ακούγεται γελοίο και κούφιο. (Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή στο Ποντίκι).

Δείτε φωτογραφίες από την παράσταση «Εδώ είναι του Ρασούλη…» στο Ρυθμός Stage, το Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014.

• H Δήμητρα Γαλάνη στο Passport
• Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη στο Άνοδος Live Stage